Blagag!!! Blog ko ‘to!

Bakit ganun? Magigising ka nalang isang araw sa isang masamang panaginip na nawalan ka nanaman pala ng isang taong minamahal. Mahirap lalo na’t ang nawala ay isang kapamilya… Ang lola ko, I love her so much and it really hurts. But i have come to realize na part lang talaga ng buhay yan. Hindi man lang niya ako naantay. Pinag-aaral niya ako at gusto niyang makita akong makapagtapos. Sayang, hindi ko man lang siya naalagaan. May dahilan kung bakit. Siguro mas maigi nang ganun, para matapos na ang paghihirap niya sa buhay niya. she has been a very good and caring lola to me. Hindi siya nagkulang sa pagmamahal sa akin, and for that I am so grateful. Naalala ko, last year I have experienced another loss. Ang isang taong napaka-espesyal sa akin ay nawala ng biglaan, nang hindi ko man lang nasabi sa kanya na mahal na mahal ko siya. Iniyakan ko nang iniyakan ang mga pangyayari, pero alam ko, wala na akong magagawa pa kundi tanggapin nalang ang realidad na may mauuna, may maiiwan. Tinulungan naman niya akong maging malakas, kaya nga ngayon, medyo naiintindihan ko na ang dimensions ng death. Mas madali ko nang natanggap ang pagkawala ni Lola. Walang pinipiling tao ito, kahit pa siguro di mo akalaing mawawalan ka, kahit di mo akalaing ang susunod na hintuturo ay sayo tatama. Ganun talaga. Masakit. Pero habang tumatagal, matututunan mo ring bumangon, matututunan mo ring maging malakas at lumaban muli at tanggapin ang mga nangyayari. I still cry at night lalo na pag naaala ko ang dalawang mahalagang taong nawala sa buhay ko. Pero dadaanin ko nalang sa dasal. Hindi ko kailangan ng karamay. Kakayanin ko ito on my own. Gagalingan ko pag-aaral ko at paliligayahin ko si lola para ma-fulfill yung dreams niya para sa akin.

This entry was posted on Wednesday, September 21st, 2005 at 12:08 am and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.